O mundo non é como era, non está dado nin garantido. Nunha época de incertezas radicais, desencadeada pola colosal superposición de crises en curso, as nosas cidades enfrontan un desafío semellante ao da arte do pharmakon: seren veleno ou remedio. 

Por qué un seminario de futuros urbanos?

Fronte ao abismo do futuro mutilado; a desconfianza, a frustración e o medo ameazan con privatizar a vida na cidade. Orfas e orfos de referencias alternativas para os nosos territorios, mal falamos sobre o futuro. Dese xeito, vivimos moitas veces á espera, mesmo sen esperanza. Ademais, nese mundo abalado pola suma de todas as crises ao mesmo tempo, as cidades imaxínanse cada vez máis como lugares hostís, condenados pola crise climática e, dese xeito, comandados polo imperativo do sálvese quen poida.